NON QUERO MAIS LAGRIMAS!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Esto non é normal. Chegar ás tanta da mañá e poñerse a escribir na cafetería virtual. En fin. Creo que necesito decirvos unhas cousas...

Sabemos que é a última cea, que todo se acaba, non sei como pero todo o mundo parece estar dacordo en recordárnolo a cada instante. Estamos cansos de oílo, pero seguro que é porque non queremos aceptalo.

Sabía que sería unha cea distinta á anterior, porque esta sí era a última, esta sí era a despedida. Necesito que saibades algo...

MARTA: Sabía que sería salir da cea e ir camiñando contigo falando destas cousas, pero non pensei que serías tan mamá como te chamaba eu. Eres protectora e sensible cos máis débiles anque aparentemente non o necesiten. Gracias por sacar forzas de onde parece que non as tés.

ANA LAIAS: Fuches unha das primeiras en darme ese abrazo que necesitaba nalgúns momentos. Desde o ano pasado en Santa Kata estaba segura de que esas mostras de cariño non se quedarían aí solamente, que serían un comezo dunha amizade e dunha entrada nun grupo que o seriades todo para min. Eres comprensiva e das consellos estupendos.

LU MIÑO: Bueno, as Lost, como vedes de primeiras. jaja. Sei que temos moitas cousas en común e que debemos dar as gracias por haber coñecido a esta xente que fixo que recordaramos esta etapa universitaria como a mellor. Anque che custe dicilo, eu correspondoche nese sentimento que está ai, e que é tan simple como dicir que TE QUERO.

LAU: ¿Por qué será que non atopo nin atoparei nunca alguén coma ti? Será porque eres única. Para min sempre estiveches cando se me escapou algúnha lágrima e sempre tes o chiste adecuado no momento que necesito oílo, e as palabras de ánimo que me consuelan. Claro que existen as tecnologías e que estaremos en contacto aínda que sexa por 35 céntimos que custa mandar unha carta!!! jajaja.

CANGAS: Será que somos tan parecidas en sentimentos que sei que se choras é porque che tocou o corazón cando os demáis aínda lles falta un chisco por chegar a ese punto. Eu tamén son así. O mellor é que eres tan transparente que sei o que fas con corazón e nótase. Gracias. Nunca olvidarei as túas palabras en Túnez.

HUGO: Temos unha percepción distinta do término "cerda" pero eso non é motivo para pensar mal. jaja. Non deixes de ser sincero, porque eso é síntoma de fiabilidad nunha persoa e é algo que se agradece sempre. A min sempre me caíches ben, e nunca me tomei a mal ningunha das túas bromas. Quérote.

ERI: Eres unha das primeiras que me preguntou e que notou que me pasaba algo. Tardei en contarcho como 7 meses, porque pensaba se sería o correcto ou non. Agora sei que podo confiar en ti, que se teño algún problema estarás ahí e que ti tamén contas comigo.

CRIS: Es tan parecida a Locha, tía, fai uns anos non sabería distinguir quen era quen polo únicas que sodes as dúas. Sé sempre así, porque desde primeiro a frase según eu que máis te caracteriza é: E que Cris é a ostia!!! Esa sensibilidad que gardas debaixo da manga non contaba con ela pero sorprendeume para ben, desde logo. Es un trozo de pan.

LU VIGO: Sempre me preguntarei como tes a capacidade de aparentar tan dura e ser tan fráxil ó mesmo tempo. Eres un sol. Sempre preocupada por sorprender ós demáis, porque estean felices o día do seu cumple ou preparando festas para todos. Todo iso demostra o moito que che importan os teus amigos e o gran corazón que tes, Lu.

MIGUE: Quedeime a cadros cando me dixeches que fun unha das primeiras en acercarme a ti, pensei que ese carácter sociable, bromista e amable o puideran disfrutar todos antes ca min. Nunca é tarde para abrirte e dicir o que sintes, porque anque non o digas, somos unha peña grande para ti, e esta peña sin ti non sería tan intelixente, como eu creo que somos. Jaja, a parte de iso, seguro que gardas outras armas.

ADRI: A miña mellor palabra para dedicarche xa ma roubaches ti pero a pesar diso, terían un sinfín de motivos polas que darchas. Cando empezamos a falar a principios de curso non pensei que a nosa amizade sería tan forte, pero cando te fun coñecendo máis sabía que nos unían moitas cousas. Por todo iso, todo o que compartimos neste ano é moi difícil que algo nos separe. Así que estareite chamando por cada mosca que pase por diante miña. Eres o meu mellor amigo e eso non se cambia por nada.

GRACIAS A TODOS!!!!!!!!!!!!! Da igual que se acabe esta etapa porque sempre estaredes aí para compartir as que me quedan por vivir, as etapas que cada un estea onde estea compartirá na cafetería virtual de PEÑA DE PONTE WOW (PPW).

SODES OS MELLORES AMIGOS QUE PODERÍA ATOPAR NA FACULTADE. e nunca é tarde, porque por algo din que os da universidade non se olvidarán xamáis.

QUÉROVOS!!!!!!!!!!!!

NAO
(09:40 h. 22/06/2007)

servido por esapenadepontewow 5 comentarios compártelo